Esperanto et anarchisme / Esperanto kaj anarkiismo.

L'anarchisme recherche la liberté absolue, l'abolition des frontières et la fin de toute hiérarchie imposée. Mais comment détruire les murs bâtis par les États et le capitalisme si nous restons prisonniers des barrières linguistiques ?

L'Esperanto n'est pas simplement un projet linguistique neutre ; c'est un outil de lutte et d'émancipation internationale. Créée pour appartenir à tout le monde et à personne en particulier, cette langue refuse l'impérialisme culturel des grandes puissances. Quand un État impose sa langue au monde, il impose son pouvoir, sa vision du marché et sa domination. L'Esperanto, à l'inverse, offre un terrain de jeu égalitaire : aucun peuple n'y est maître, aucun compagnon n'y est subordonné.

Dès le début du XXe siècle, les libertaires et les anarcho-syndicalistes ont compris le potentiel révolutionnaire de cette idée. En supprimant le privilège de la langue maternelle, l'Esperanto permet aux opprimés de tous les continents de s'unir, d'échanger leurs expériences de lutte et de construire la solidarité internationale directement, sans intermédiaires ni traducteurs étatiques.

Apprendre l'Esperanto, c'est poser un acte d'insoumission. C'est refuser le chauvinisme nationaliste et affirmer haut et fort que notre seule patrie est l'humanité, et que notre seule arme est l'auto-organisation internationale.

Anarkiismo serĉas absolutan liberecon, la abolicion de limoj kaj la finon de ĉiu aldevigita hieraĥio. Sed kiel detrui la murojn konstruitajn de ŝtatoj kaj kapitalismo, se ni restas malliberuloj de lingvaj bariloj?

Esperanto ne estas simple neŭtrala lingva projekto; ĝi estas ilo por lukto kaj internacia emancipiĝo. Kreita por aparteni al ĉiuj kaj al neniu aparte, ĉi tiu lingvo malakceptas la kulturan imperiismon de la grandaj potencoj. Kiam ŝtato aldevigas sian lingvon al la mondo, ĝi aldevigas sian potencon, sian vizion pri la merkato kaj sian dominadon. Esperanto, kontraŭe, ofertas egalecan kampon: neniu popolo estas tie mastro, neniu kamarado estas tie subulo.

Ekde la komenco de la 20-a jarcento, la liberecanoj kaj anarki-sindikatistoj komprenis la revolucian potencialon de ĉi tiu ideo. Forigante la privilegion de la patrina lingvo, Esperanto ebligas al la zatigitoj de ĉiuj kontinentoj unuiĝi, interŝanĝi siajn spertojn pri lukto kaj konstrui internacian solidarecon rekte, sen ŝtataj perantoj aŭ tradukistoj.

Lerni Esperanton estas ago de malobeo. Ĝi estas malakcepti la naciisman ŝovinismon kaj aserti alte kaj laŭte, ke nia sola patrio estas la homearo, kaj nia sola armilo estas la internacia memorganizado.